yağmurlu nisan alfabesi...

bahar;
uyuşuk gözlerimden akıyor..
aşk;
uyuyor..
uyutuyor...

seven uyur(muş) sevdiğine;
bir ömür boyu...


duydun mu?
aşkın tarifi bile var(mış) baharla karışık...
yağmurlu nisan alfabesi çıkmış...
beş harf iki heceye sığdırılmış koca bahar
ve hüzün...


şiirler yazıyorum gülüşüne;
baharı özleyen düşlerimde..
yalancı papatya falları...
gelincikler gülermiş oysa...
bilen var mı?

içimden çocuklar geçiyor sürü sürü
uçak oluyor sonra
menekşe kokan kağıtlar;
süzülürken rüzgarda
kapılıp gidiyorum...

giysime bulaşan
bir bahar lekesi...
ellerimde gül izi...
sonra nisan gülümsüyor aniden..
aşka kanmak böyle bir şeyse
aşığım galiba...
ve,
aşklı sözler büyütürüm ben
inan
her baharda...

(göçebe)

..ve o göçebe "yağmurlu nisan alfabesi"ni çözmeye çalışıyor hala...

nisanlık öldü mü?...

"..çocuklar bulmuş, getirdiler
kanadı kırılmış bir nisan yağmurunu
nisan'ın kuyruğuna teneke bağlar mı insan;
çocuk olmasa...
aşk şakasını kaldırır mı insan;
çocuk olmasa...

bir celsede boşanıyor mağrur bir yağmur,
nisanların yenildiği yalancı baharlarda...
ilkbaharın günahı olmaz nasılsa..."
(y.erdoğan)

acaba?...

"...vaktinden önce anlamanın şaşkınlığı mı
vaktinde anlamanın sevinci mi
ya da biraz geç kalmanın
O gereksiz tedirginliği mi
hangisi?

ama belli ki sonundayız her şeyin
en sonunda..."
(e.cansever)