d(ön)üşsüzlük..

ah güllük..hayat beni çok tutuyor bu aralar..eve dönemiyorum.. şarkıya dönemiyorum..kalbime dönemiyorum..yolları k(s)usuyorum içime içime..tutunduğum yerden ölüyorum..
biliyorsun güllük, ben uzun cümle de  kuramıyorum..ve kurduğum cümleler üzerime üzerime devriliyor..yollara düş'ürdüğüm şiirlerimi top(ar)layamıyorum..yara bere içinde kelimelerim..ellerim..
ellerim upuzun bir hüzün..
ah güllük..hiçbir şeyin hiçbir şeyi gibiyim..
hiç'im..gibi'yim..

küskünüm..

soluğum ürkütüyormuş artık kuşları.. 
öyle söyledi mavi gök.. 

hiç gibi..

çünkü bazı sabahların iki kere anlamı yok..

anlamak..

'insan,  ruhunu anlamayı ısrarla reddeden bir ortamın kurbanıdır..' demiş bukowski.

anlam seni bırakmış, sen hâlâ anladım de leyla..
aklının almadığı şeyler var ve onları kalbine sığdırmaya çalışıyosun olmuyor; taşıyor..

kendi içine sığamayan insan nereye sığabilir ki..